OP JE PLAAT

Toen ik vorige week een interview hield voor de Moanne, met twee striptekenaars, ben ik ouderwets op m’n plaat gegaan. Niet omdat het glad was, maar omdat ik me niet (he-le-maal) goed had voorbereid.
Opdracht was een artikel te schrijven over twee striptekenaars die in opdracht van Aed Levwerd een verhaal vertolken in een strip.

De liefde voor de Friese taal stroomt niet iedereen door de aderen. Dat merkte ik afgelopen weekend toen ik een vriendin op Terschelling bezocht. Mooi moment was toen wij elkaar voor het eerst ontmoetten. De basis van onze vriendschap lag bij onze roots: beiden geboren in Alkmaar en getogen in Heiloo, Noord-Holland. (En nee: dat hoort niet bij West-Friesland.)

Invasie van Amsterdam afgelopen weekend. Dat klinkt overigens erger dan ‘t was.  Op de plek waar zeven huisjes sinds 1800 rustig aan de Franekervaart staan, bezochten een paar rasechte Amsterdammers Friesland. Je zou zeggen: Afsluitdijkje over en bij de volgende bocht rechts, maar waar ze in Tha Big City feilloos de weg weten te vinden, verdwalen ze direct op het platteland. (De rollen waren zodoende even omgedraaid.)

Mijn neefje op bezoek in Friesland. Hij heeft al veel van de wereld gezien. Zijn moeder is van oorsprong Amerikaanse. Zijn vader is een wereldreiziger omdat hij ooit verliefd werd op de moeder van zijn zoon. (Zij woonde toen nog in Amerika.) Enfin, ze leven nu samen in Nederland. Daar is ook mijn neef Berend geboren. Een mooie Friese naam vindt u niet?

Op station Amsterdam Sloterdijk stap ik uit voor een interview voor de FOPPE. Over de Afsluitdijk had ik die ochtend vanuit de bus een prachtig strakke horizon gezien. Het gekrijs van de meeuwen die ik over het water zag scheren, hoorde ik in gedachten. ’t Is maar een klein stukje van Friesland naar Amsterdam, al lijkt het voor westerlingen vaak ver. 

Op Sloterdijk stapt een grote zwarte man op me af. Hij oogt als een zwerver, met de witte, ietwat ranzige, zweetband die hij om z’n hoofd heeft en de grote zonnebril die scheef staat. “Wueet jij wuaar de balástingsdienst sit meebie?” Ik lach en verontschuldig: “Sorry, ik kom uit Friesland, ik ken deze buurt niet.” De grote man lacht zijn tanden bloot. “Agoeie!”, roept hij (dat is Fries voor: hallo!), “Hoe giet ’t my dy?” 

M’n klomp breekt. Hij vraagt in het Fries hoe ’t met me gaat. Ik sta in de troosteloze kaalheid van station Amsterdam Sloterdijk waar ik net heb besloten dat ik blij ben als ik straks terug ben in het Noorden, staat die grote grijns tegenover me gewoon Fries te praten. “Bêst!”, zeg ik en loop even later met dezelfde grote grijns naar de Bos en Lommerweg voor mijn interview. 

We hebben afgesproken in Bagles & Beans, gerund door Wibbegje. En ja, u raadt het al, die komt uit Friesland. Na een mooi gesprek loop ik even naar Wibbegje en kan het niet laten, ik vraag haar even ‘hoe’t yn’e grutte stêd befalt.’ Het bevalt haar goed in de grote stad. Waar ik als West-Fries (yes, geboren in Noord-Holland) volledig gedesoriënteerd raak in Amsterdam, me liefst zo snel mogelijk weer naar die Afsluitdijk begeef, zijn er dus ook mensen die het andersom doen. 

En weet je wat ik nou zo mooi vind? Dat die taal blijft bestaan. Dat die taal mensen verbindt. Laat iedereen het maar bekrompen, afstandelijk of gek vinden. De Friese cultuur, die altijd samengaat met een vriendelijke groet op straat, past overal.